https://telegram.me/joinchat/doaemazhbe
سرخط خبرها
خانه / حضرت ادم / آدم و همسرش حوّا چه مدّت در بهشت بودند

آدم و همسرش حوّا چه مدّت در بهشت بودند

ادم و حوا(عياشى) از عبد اللَّه بن سنان نقل مى‏ كند كه از امام صادق (ع) پرسيده شد: آدم و همسرش حوّا چه مدّت در بهشت بودند؟

فرمود: خداوند تبارك و تعالى هنگام ظهر روز جمعه از روح خود در آدم دميد و سپس حوّا را از باقى مانده گل او خلق كرد و ملائكه را مأمور به سجده او نمود و او را از همان روز در بهشت ساكن گردانيد، پس قسم به خدا كه آدم به جز شش ساعت در آن روز، در بهشت اقامت نداشت، چون امر الهى را عصيان ورزيد و خداوند آنها را بعد از غروب آفتاب از بهشت بيرون راند، و در بهشت نتوانستند شبى را به روز بياورند و بهشت را از دست دادند و به واسطه ارتكاب آن خطيئه زشتيهايشان بر ايشان آشكار شد و پروردگارشان آنها را ندا كرد: آيا شما را از اين درخت نهى نكردم؟

پس آدم از پروردگارش حيا نمود و به خضوع افتاد و گفت: پروردگارا ما به نفس خود ستم كرديم و اكنون به گناهان خود اعتراف مى ‏كنيم، پس ما را بيامرز.

خداوند فرمود: از آسمانهاى من بسوى زمين نازل شويد و هبوط كنيد، چون در جوار من و در آسمانهاى من هيچ فرد عاصى وجود ندارد.

امام صادق (ع) فرمود: آدم (ع) وقتى كه قصد كرد از آن درخت بخورد، ناگهان نهى الهى به يادش آمد و پشيمان شد و خواست تا از درخت اعراض و دورى گزيند، امّا نتوانست.

در اين حديث دلالتى وجود دارد كه آن درخت در آسمان بوده و ظاهرا درخت جاودانگى بوده است، و در تفسير امام حسن عسگرى (ع) آمده است، آن درخت ممنوعه درخت علم و درخت دانش محمّد و آل محمّد عليهم السلام بوده كه خداوند به واسطه آن ايشان را بر ساير خلق برگزيده و برترى داده است و نهى الهى بواسطه آن بوده كه اين درخت دانش مخصوص محمّد و آل اوست و هيچ كس به امر خدا از آن بهره ‏مند نمى ‏شود، مگر آنكه از ايشان باشد.

آن همان درختى است كه پيامبر و على و فاطمه و حسنين عليهم السلام بعد از اطعام مسكين و يتيم و اسير (رجوع شود به شان نزول آیه «وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْکیناً وَ یَتیماً وَ أَسیراً» سوره انسان آیه 8) از آن بهره ‏مند شدند و بعد از آن هرگز احساس گرسنگى يا تشنگى يا خستگى و كسالت ننمودند و آن درختى است كه در بين ديگر درختان بهشت ممتاز است، چون ساير درختان هر يك نوعى از ميوه را دارند، امّا اين درخت جنسش به گونه‏ اى است كه ثمره آن انگور و انجير و عنّاب و ساير انواع ميوه‏ ها و خوراكيهاى لذيذ است.

اينكه خداوند آنها را از نزديك شدن به اين درخت نهى فرمود، به جهت آن بود كه هرگز آرزوى رسيدن به درجه محمّد و آل او را در سر نپرورانند، چون خداوند اين درجه را مخصوص ايشان گردانيده و آن‏ درختى است كه هر كس به اذن خدا از آن تناول كند، به او علم اوّلين و آخرين الهام مى ‏شود، آن هم علمى بدون آموزش. و هر كس كه به غير اذن خدا از آن بهره‏ مند شود از مرادش محروم مى‏ گردد و با عصيان پروردگار از ستمكاران خواهد بود، چرا كه با ارتكاب معصيت الهى و درخواست آن درجه ‏اى كه به غير اختصاص دارد فريب شيطان را خورده و نااميد خواهد شد.

? قصص الأنبياء ( قصص قرآن – ترجمه قصص الأنبياء جزائرى)، ص: 76
#Anbiya

همچنین ببینید

اوقات پنج ‏گانه را در شب و روز براى اسلام

در علل و امالى شيخ صدوق با اسناد به حسن بن على (ع) مى‏فرمايد: گروهى …

اخراج ادم از بهشت

از امام صادق (ع) نقل شده است كه وقتى آدم از بهشت خارج شد جبرئيل …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *